நீ மட்டும்… எனக்கு மட்டும்! — பாகம் 2: ரகசியத்தின் பின்னால்

கைப்பேசி மூன்றாவது முறையாக ஒலித்தது. திரையில் அர்ஜுனின் முகம் சிரித்துக்கொண்டிருந்தது. நிலாவின் பார்வை மட்டும் யாழினி காட்டிய செய்தியிலேயே நின்றது. “நாளைக்கு பத்து மணிக்குச் சந்திக்கலாமா? நிலாவுக்கு இப்போதைக்கு தெரிய வேண்டாம்.” நிலா அழைப்பை ஏற்றாள். “என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?” என்று கேட்டான் அர்ஜுன். “யாழினிகிட்ட பேசிட்டு இருக்கேன்.” மறுமுனையில் ஒரு நொடி அமைதி. அந்த அமைதியே அவளுக்குப் பதிலாகத் தோன்றியது. இருந்தாலும், இம்முறை அவள் அழைப்பைத் துண்டிக்கவில்லை. “அவளுக்கு நீ அனுப்பின செய்தியைப் பார்த்தேன். நாளைக்குப் பத்து மணிக்கு என்ன நடக்கப் போகுது, அர்ஜுன்?” “நிலா… அதை நான் நேர்ல சொல்லலாமா?” “சொல்லலாம். ஆனா அதுவரைக்கும் நான் என்ன நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கணும்?” அவளுடைய குரலில் கோபத்தைவிட சோர்வு அதிகமாக இருந்தது. அர்ஜுன் மெதுவாகச் சொன்னான். “நீ பயப்படுற மாதிரி எதுவும் இல்லை. ஆனா இப்ப அதைச் சொல்ல முடியாதுன்னு நான் சொன்னா, உனக்கு இன்னும் கஷ்டமாத்தான் இருக்கும். யாழினிகிட்ட ஒரு நிமிஷம் பேசுறியா? நாளைக்கு நீயும் வா. உனக்குத் தெரியாம எதுவும் நடக்க வேண்டாம்.”

யாழினி கைப்பேசியை மேசையில் வைத்தாள். “அக்கா, அந்தச் செய்தியைக் காட்டினதும் உனக்கு இப்படிப் பதட்டமாகும்னு நான் நினைக்கல. அவர் ஏதாவது சொல்லிட்டாரான்னு தெரிஞ்சுக்கத்தான் கேட்டேன்.” “அப்போ உனக்கு விஷயம் தெரியும்?” “தெரியும். உனக்காக ஒரு பரிசு தயாராகுது. அதைவிட நான் சொன்னா… அவர் ரெண்டு வாரமா செய்யற ஏற்பாடு முழுசும் சொல்ல வேண்டியிருக்கும்.” நிலா அவளைப் பார்த்தாள். “பரிசுக்காக உன்னோட ரெண்டு வருஷத்துக்கு முந்தைய படங்களை ஏன் பார்த்தார்?” யாழினி தன் பழைய பதிவொன்றைத் திறந்தாள். அதில் அவளுடைய கையில் நீல நிறத் துணியால் அட்டையிடப்பட்ட ஒரு குறிப்பேடு இருந்தது. “இதோட அட்டையை நானே செய்தேன். அப்போ நீ ‘எனக்கும் இப்படியொன்னு வேணும்’னு சொன்னது ஞாபகம் இருக்கா? உனக்குப் பிடிச்ச அட்டை எதுன்னு அவருக்குச் சரியாத் தெரியல. அதான் என்னோட பழைய வேலைகளைப் பார்த்திருக்கார்.” நிலாவுக்கு அந்த நாள் நினைவுக்கு வந்தது. யாழினியின் குறிப்பேட்டை வாங்கிப் புரட்டியபடி அவள் சொன்னிருந்தாள்: “இவ்வளவு அழகான புத்தகத்துல எழுதணும்னா, அழகான வாழ்க்கையும் வேணுமே!” அர்ஜுன் அப்போது அருகில்தான் இருந்தான். அவன் அதைக் கவனித்திருப்பான் என்று அவள் நினைத்ததே இல்லை. “அப்பவே என்கிட்ட சொல்லியிருக்கலாமே,” என்றாள் நிலா. யாழினி அவளுடைய தோளில் கை வைத்தாள். “நீ கேள்வி கேட்டதுல தப்பில்லை, அக்கா. ஆனா முழுசா கேட்காம முடிவு மட்டும் பண்ணிடாதே.” அன்றிரவு நிலாவுக்கு உடனே தூக்கம் வரவில்லை. சந்தேகம் கொஞ்சம் விலகியிருந்தது. ஆனால், மனதிலிருந்த உறுத்தல் இன்னும் விலகவில்லை.

மறுநாள் காலை பத்து மணிக்கு, நகரின் பழைய தெருவிலிருந்த சிறிய புத்தகக் கட்டுமானப் பட்டறைக்கு நிலா வந்தாள். வாசலில் அர்ஜுன் காத்திருந்தான். அவன் கையில் வழக்கமான பூங்கொத்தோ பரிசுப் பையோ இல்லை. “உள்ளே வர்றியா?” அவள் தலையசைத்தாள். மர மேசையின்மேல் நூல் கண்டுகள், அட்டைத் துண்டுகள், வண்ணத் துணிகள் இருந்தன. யாழினி ஒரு நீல நிறப் புத்தகத்தின் கடைசி மூலையைச் சரிசெய்துகொண்டிருந்தாள். அட்டையில் சிறிய தங்க நிறப் பூ. நிலா அந்தப் பூவைப் பார்த்ததும், கல்லூரி நூலகம் நினைவுக்கு வந்தது. அர்ஜுனை முதலில் சந்தித்த நாளில், தன் குறிப்புத்தாளின் ஓரத்தில் அவள் வரைந்திருந்த அதே பூ. “இதை இன்னும் ஞாபகம் வச்சிருக்கியா?” “அந்தத் தாளையே வச்சிருக்கேன்.” அவன் புத்தகத்தைத் திறந்தான். முதல் பக்கத்தில், மடிப்புகள் விழுந்த பழைய குறிப்புத்தாள் பாதுகாப்பாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்தது. அடுத்த பக்கத்தில் அவளுடைய முதல் வேலைக்கான வாழ்த்துச் செய்தி. அதற்கடுத்து, மழையில் நனைந்தபடி அவர்கள் குடித்த தேநீரின் புகைப்படம். சில பக்கங்களில் அர்ஜுனின் கையெழுத்து; சிலவற்றில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அனுப்பிய சிறிய குறிப்புகள். “ஆறு வருஷமா நம்ம எவ்வளவோ பேசிருக்கோம்,” என்றான் அவன். “போன் மாறும்போது இதெல்லாம் காணாமப் போயிடக் கூடாதுன்னு தோணிச்சு.” நிலா மெதுவாகப் பக்கங்களைத் திருப்பினாள். ஒரு பக்கத்தில் நான்கு வரிகள் இருந்தன. “நீ பேசாத நாட்களில், என் கைப்பேசி அமைதியாக இருந்தது. நான் மட்டும், உன்னிடம் சொல்ல வேண்டியவற்றைச் சேர்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.” அவளால் உடனே அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்ப முடியவில்லை.

“என்னை மன்னிச்சிடு,” என்றாள் நிலா. அர்ஜுன் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். “நேத்து நான் சண்டை போடல. ஆனா என் மனசுக்குள்ள உன்னை ஏற்கெனவே குற்றவாளியாக்கிட்டேன்.” “நானும் ஒரு விஷயம் புரிஞ்சுக்கிட்டேன்,” என்றான் அவன். “நம்ம இப்பதான் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சிருக்கோம். இந்த நேரத்துல ‘நிலாவுக்குத் தெரிய வேண்டாம்’னு அனுப்பினது உனக்கு எப்படி இருக்கும்னு நான் யோசிக்கல.” “பரிசைப் பத்திச் சொல்லியிருந்தா ஆச்சரியம் போயிருக்குமே.” “ஆச்சரியம் போனா பரவாயில்லை. உன் நிம்மதி போக வேண்டாமே.” யாழினி புத்தகத்திற்கான உறையை எடுத்துக்கொண்டு சிரித்தாள். “சரி, பரிசு விசாரணை முடிஞ்சதுன்னா, அட்டையோட ஒட்டுப் பசை காயற வரைக்கும் கொஞ்சம் காத்திருக்கணும்!” பல மணி நேரத்திற்குப் பிறகு நிலா சிரித்தாள். பிறகு யாழினியிடம் திரும்பினாள். “உன்னையும் சந்தேகப்பட்டுட்டேன்.” “அதான் இப்ப நேர்ல சொல்லிட்டியே. சரி.” அவர்கள் இருவரும் அணைத்துக்கொண்டார்கள். நிலாவின் மனதிலிருந்த இறுக்கம் மெதுவாகத் தளர்ந்தது.

மாலையில் அர்ஜுனும் நிலாவும் வழக்கமான தேநீர்க் கடையில் அமர்ந்திருந்தார்கள். நீல நிறப் புத்தகம் இருவருக்கும் நடுவில் இருந்தது. நிலா அதன் கடைசிப் பக்கத்தைத் திறந்தாள். வெறுமையாக இருந்தது. “இங்க ஏன் எதுவும் எழுதல?” “அதுக்கு அடுத்த பக்கங்களும் காலியாத்தான் இருக்கு. நம்ம கதை முடிஞ்சிடலையே.” அவள் பையிலிருந்து ஒரு பேனாவை எடுத்தாள். முதல் சம்பளத்தின்போது அவன் வாங்கித் தந்த பேனா அது. சிறிது நேரம் யோசித்துவிட்டு எழுதினாள். “சந்தேகம் வந்தால் கேட்பேன். பதில் சொல்ல உனக்கு இடம் கொடுப்பேன்.” பேனாவை அவனிடம் நீட்டினாள். அவன் கீழே எழுதினான். “உன் பயத்தைச் சிரித்துத் தள்ள மாட்டேன். எனக்குக் கஷ்டமாக இருந்தாலும் அதைச் சொல்வேன்.” நிலா அவனுடைய கையைப் பிடித்தாள். “நான் ஒரே நாள்ல மாறிடுவேன்னு சொல்ல மாட்டேன், அர்ஜுன்.” “நானும் எல்லா நேரமும் சரியாப் பேசுவேன்னு சொல்ல முடியாது.” “அப்போ?” “தப்பா ஆரம்பிச்ச உரையாடலை, சரியா முடிக்க முயற்சி பண்ணுவோம்.” இந்த முறை அவள் அமைதியாகத் தலையசைத்தாள்.

அப்போது யாழினியிடமிருந்து ஒரு குரல் பதிவு வந்தது. “அக்கா, நாளைக்கு நேரம் இருக்கா? உன்கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நான் ஒருத்தரைக் காதலிக்கிறேன்.” நிலாவின் முகம் மலர்ந்தது. “யாருன்னு கேட்டியா?” என்றான் அர்ஜுன். அடுத்த செய்தி வந்தது. “அவர் அர்ஜுன் அண்ணாவோட நண்பர் கார்த்திக்.” அர்ஜுனின் சிரிப்பு திடீரென நின்றது. நிலா அதைக் கவனித்தாள். பழைய நிலாவாக இருந்திருந்தால், உடனே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருப்பாள். இம்முறை அவள் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு மெதுவாகக் கேட்டாள். “என்னாச்சு, அர்ஜுன்? கார்த்திக்கைப் பத்தி எனக்குத் தெரியாத விஷயம் ஏதாவது இருக்கா?” அவன் பதில் சொல்லும் முன் தேநீர் வந்தது. இரண்டு கோப்பைகளிலிருந்தும் ஆவி எழுந்துகொண்டிருந்தது. அடுத்த பாகத்தில் — கார்த்திக்கின் பதில் என்ன?