நீ மட்டும்… எனக்கு மட்டும்! — பாகம் 1

# நீ மட்டும்… எனக்கு மட்டும்! ### பாகம் 1 — மறுபடியும் ஒரு சந்தேகம் “அவ உன்னை அண்ணான்னு கூப்பிட்டா, நீ உடனே அவளுக்கு அண்ணனாகிடுவியா?” நிலாவின் குரல் உயர்ந்தபோது, அர்ஜுன் கையில் வைத்திருந்த தேநீர் குளிர்ந்துவிட்டது. ஆறு வருடக் காதலில் அவளுடைய கோபம் அவனுக்குப் புதிதல்ல. ஆனால், அன்று அவள் கேட்ட அடுத்த கேள்விதான் அவனை அமைதியாக்கியது. “என்னைத் தவிர வேற யார்கிட்டயும் பேசாம உன்னால இருக்க முடியாதா?” *** அர்ஜுனும் நிலாவும் முதலில் சந்தித்தது கல்லூரி நூலகத்தில். அவன் எடுத்த புத்தகத்திற்குள் அவள் தேடிக்கொண்டிருந்த குறிப்புத்தாள் இருந்தது. அதைத் திருப்பித் தரும்போது, தாளின் ஓரத்தில் அவள் வரைந்திருந்த சிறிய பூவைப் பார்த்தான். “நோட்ஸ் படிக்கிறதுக்கு நடுவுல பூ வேற வரைவீங்களா?” “படிக்கிறதுக்கு நடுவுலதான். படிக்கிறதுக்குப் பதிலா இல்லை!” அந்தப் பதில் அவனுக்குப் பிடித்தது. பிறகு அவளையும். ஆறு வருடங்களில் கல்லூரி முடிந்தது. வேலை கிடைத்தது. சம்பளம் உயர்ந்தது. இருவருடைய வீட்டிலும் திருமணப் பேச்சு தொடங்கியது. ஆனால், இரவு படுக்கும் முன் நிலா கேட்கும் ஒரு கேள்வி மட்டும் மாறவில்லை. “இன்னைக்கு என்னை எவ்வளவு மிஸ் பண்ண?” அவன் ஒவ்வொரு நாளும் புதுப் பதில் சொல்ல வேண்டும். “இன்னைக்கு காபியில சர்க்கரை போட மறந்துட்டேன். அப்போ உன்னை நினைச்சேன்.” “நான் சர்க்கரையா?” “இல்ல. நீ இருந்தா மறக்க விட்டிருக்க மாட்டியே!” அவள் சிரிப்பைக் கேட்ட பிறகுதான் அவனுடைய நாள் முடியும். அவனுக்கும் அவள்தான் எல்லாமாக இருந்தாள். அவள் அனுப்பிய குரல் பதிவுகளைத் தனியாகச் சேமித்து வைத்திருந்தான். அவளுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாத இரவுகளில், மறுநாள் வேலை இருந்தாலும் அழைப்பைத் துண்டிக்காமல் விழித்திருந்தான். நிலாவும் அவனுடைய ஒவ்வொரு சிரமத்திலும் உடனிருந்தாள். ஆனால், அவனை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் மட்டும் அவளுக்குள் மெதுவாக வளர்ந்துகொண்டிருந்தது. அவன் மற்றொரு பெண்ணிடம் சிரித்துப் பேசினால்கூட, அந்தச் சிரிப்பில் தனக்கான இடம் குறைந்துவிட்டதாக அவள் நினைத்தாள். *** அன்று அர்ஜுனின் நண்பன் கார்த்திக்குக்குப் பிறந்தநாள். அங்கே வந்திருந்த கார்த்திக்கின் தங்கை தீபிகா, வேலைக்கான நேர்முகத் தேர்வு பற்றிக் கேட்டாள். “அண்ணா, நீங்க சொன்ன மாதிரி என்னோட சுயவிவரத்தை மாத்திட்டேன். ஒருதடவை பார்த்துச் சொல்றீங்களா?” “அனுப்பு தீபிகா. நாளைக்கு பார்த்துச் சொல்றேன்.” அவ்வளவுதான் நடந்தது. ஆனால், அருகில் நின்ற நிலாவின் முகம் மாறியதை அர்ஜுன் கவனிக்கத் தவறவில்லை. விழா முடிந்து வெளியே வந்ததும் அவள் கேட்டாள். “அவளுக்கு உதவி செய்ய நீ மட்டும்தான் இருக்கியா?” “எனக்குத் தெரிஞ்ச விஷயத்தைக் கேட்டா, நிலா.” “அவளுக்கு அண்ணன் இருக்கானே!” “கார்த்திக்தான் என்கிட்ட கேட்கச் சொன்னான்.” “அப்போ அவ போன் பண்ணுவா. நீ பேசுவ. அப்புறம் தினமும் ஏதாவது சந்தேகம் கேட்பா!” அர்ஜுன் பெருமூச்சு விட்டான். “நடக்காத விஷயத்துக்காக இப்பவே ஏன் சண்டை போடுற?” அவளுக்கு அந்தப் பதில் இன்னும் வலித்தது. “எனக்கு எப்படி இருக்குன்னு உனக்குப் புரியவே மாட்டேங்குது.” “புரியுது. ஆனா நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்னுதான் புரியல.” சில நொடிகள் இருவரும் பேசவில்லை. பிறகு நிலா, அவனுடைய கைப்பேசியை நோக்கிக் கையை நீட்டினாள். “அவ நம்பரை அழிச்சிடு.” அர்ஜுன் அவளைப் பார்த்தான். “ஒரு நம்பரை அழிச்சா உன் சந்தேகம் போயிடுமா?” “அழிக்க முடியாதுன்னு சொல்லு.” “நிலா…” “அவளுக்காக என்கிட்ட வாதாடுறியே!” அந்தக் கணத்தில் அவனுடைய பொறுமையும் உடைந்தது. “நான் உன்னை ஆறு வருஷமா காதலிக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் அதை நிரூபிச்சுக்கிட்டே இருக்க முடியாது!” அவளுடைய கண்கள் நிறைந்தன. “அப்போ வேண்டாம். இனிமே நிரூபிக்க வேண்டாம்.” அவன் ஏதோ சொல்ல வருவதற்குள், அவள் சென்றுவிட்டாள். *** முதல் நாள் கோபத்தில் கடந்தது. இரண்டாவது நாள், வழக்கமாக அவனிடமிருந்து வரும் காலைச் செய்தியை எதிர்பார்த்து நிலா கைப்பேசியைப் பார்த்தாள். மூன்றாவது நாள், அர்ஜுன் அவளுடைய எண்ணைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்தான். நான்காவது நாள் அவனே அழைத்தான். “நிலா… ஒரு தடவை பேசு. தயவுசெய்து.” “என்ன பேசணும்?” “நான் கோபத்துல பேசிட்டேன். உன்னைக் காயப்படுத்தணும்னு சொல்லல.” “ஆனா காயப்படுத்திட்ட.” “தெரியும்.” அவனுடைய குரல் தளர்ந்தது. “உன்னை விட்டுட்டு இருக்க முடியல, நிலா. நாம இதைச் சரி பண்ணிக்கலாம். ஒரே ஒரு தடவை நேர்ல பேசலாம்.” அவள் பதில் சொல்லவில்லை. “நீ தயாரா இருக்கும்போது சொல்லு. நான் காத்திருக்கேன்.” அழைப்பு முடிந்தது. அடுத்த சில நாட்கள் அவன் அவளைத் தொடர்ந்து அழைக்கவில்லை. அவள் கேட்ட அமைதியை அவளுக்குக் கொடுத்தான். அதுதான் நிலாவுக்கு இன்னும் கடினமாக இருந்தது. அவனுடைய செய்திகளால் நிரம்பியிருந்த கைப்பேசி இப்போது அமைதியாக இருந்தது. அலுவலகத்தில் நடந்த சிறிய விஷயத்தைக்கூட அவனிடம் சொல்லத் தோன்றியது. சொல்ல முடியாதபோதுதான், அவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு இடம் பிடித்திருந்தான் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது. *** ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலை, அவளுக்கு உறக்கம் வரவில்லை. பழைய உரையாடல்களைப் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். அப்பாவின் அறுவைச் சிகிச்சையன்று மருத்துவமனை வாசலில் காத்திருந்த அர்ஜுனின் புகைப்படம். அவளுடைய முதல் சம்பளத்திற்காக அவன் வாங்கித் தந்த சிறிய பேனா. வேலை கிடைக்காமல் அவள் அழுதபோது வந்த ஒரு குரல் பதிவு. அதை இயக்கினாள். “நீ இப்ப எதையும் நிரூபிக்க வேண்டாம், நிலா. கொஞ்சம் தூங்கு. நாளைக்கு என்ன செய்யலாம்னு சேர்ந்து யோசிப்போம். நான் இருக்கேன்.” அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் அவள் அழுதாள். தன்னுடைய பயங்களுக்கெல்லாம் இடம் கொடுத்தவனிடம், அவள் கொடுத்தது என்ன? சந்தேகம் வந்த ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய நிபந்தனை. அவள் உடனே அவனை அழைத்தாள். முதல் அழைப்பிலேயே எடுத்தான். “நிலா?” அந்த ஒரு வார்த்தையில் அவனுடைய தூக்கமும் ஏக்கமும் ஒன்றாக இருந்தன. “நம்ம வழக்கமா போற கடைக்கு வர முடியுமா?” “இப்பவா?” “ஆமா… உன்னோட டீ குடிக்கணும்.” *** அவன் வந்தபோது, அவள் இரண்டு தேநீர் வாங்கி வைத்திருந்தாள். அர்ஜுன் எதிரில் அமர்ந்தான். அவள் அவனைப் பார்க்காமல் பேசினாள். “தீபிகாவோட சுயவிவரத்தைப் பார்த்துக் கொடுத்தியா?” அவன் தயங்கினான். “இன்னும் இல்ல.” “பார்த்துக் கொடு.” அவன் முகத்தை அவள் பார்த்தாள். “நீ வேற யார்கிட்டயாவது பேசினா, என்னைவிட அவங்களை உனக்குப் பிடிச்சிடுமோன்னு பயமா இருக்கு. அந்தப் பயத்தை உன் தப்பா மாத்திட்டேன்.” அர்ஜுன் மேசையில் இருந்த அவளுடைய கையை மெதுவாகப் பிடித்தான். “நான் கோபத்துல சொன்னதும் தப்புதான். நீ பயப்படுறதைச் சின்ன விஷயம்னு நினைச்சுப் பேசிட்டேன்.” “நான் மறுபடியும் ஏதாவது சந்தேகப்பட்டா?” “என்கிட்ட கேளு. ஆனா பதில் சொல்ல எனக்கும் கொஞ்சம் இடம் கொடு.” அவள் தலையசைத்தாள். “உன்னை இழந்துடுவேனோன்னு பயந்து… நானே உன்னைத் தள்ளி நிறுத்திட்டேன்.” அவன் அவளுடைய விரல்களை இறுக்கமாகப் பற்றினான். அந்தக் காலை அவர்கள் பெரிய சத்தியங்கள் எதுவும் செய்யவில்லை. தேநீர் குளிர்வதற்குள் மனதில் இருந்ததைப் பேசினார்கள். பிறகு, பல நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒன்றாக வீட்டிற்குச் சென்றார்கள். *** அடுத்த சில வாரங்கள் பழைய மகிழ்ச்சி திரும்பியது. நிலாவுக்குச் சந்தேகம் தோன்றினாலும் உடனே குற்றம் சொல்லாமல் கேட்க முயன்றாள். அர்ஜுனும் அவளுடைய கேள்விகளை எரிச்சலுடன் தள்ளிவிடாமல் பதில் சொன்னான். இரவு அழைப்புகளும், காலைச் செய்திகளும் மீண்டும் தொடர்ந்தன. ஒருநாள் நிலா சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள். “இன்னைக்கு என்னை எவ்வளவு மிஸ் பண்ண?” “சண்டை போட்ட நாட்களையும் சேர்த்துச் சொல்லணுமா?” “வேண்டாம். அதைக் கணக்குல எடுத்தா நீ வாழ்நாள் முழுக்கச் சொல்லணும்!” இருவரும் சிரித்தார்கள். எல்லாம் சரியாகிவிட்டதாக நிலா நினைத்தாள். அந்த வெள்ளிக்கிழமை வரை. *** நிலாவின் சித்தி மகள் யாழினி, சென்னையிலிருந்து வந்திருந்தாள். இரவு இருவரும் படுக்கையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, யாழினி தன் கைப்பேசியை அவளிடம் நீட்டினாள். “அக்கா… அர்ஜுன் உன்கிட்ட ஏதாவது சொன்னாரா?” “எதைப் பத்தி?” “என்னோட பழைய பதிவுகளுக்கெல்லாம் இன்னைக்கு விருப்பக்குறி வந்திருக்கு. அவர் கணக்கிலிருந்து. ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி போட்ட படத்துக்குக்கூட!” நிலாவின் சிரிப்பு மெதுவாக மறைந்தது. திரையில் அர்ஜுனின் பெயர். கீழே அவனிடமிருந்து வந்திருந்த செய்தி: **“நாளைக்கு பத்து மணிக்குச் சந்திக்கலாமா? நிலாவுக்கு இப்போதைக்கு தெரிய வேண்டாம்.”** நிலா அந்த வரியை இரண்டாவது முறையாகப் படித்தாள். “இதுக்கு நீ என்ன பதில் சொன்ன?” யாழினி வாயைத் திறப்பதற்குள், நிலாவின் கைப்பேசி ஒலித்தது. அர்ஜுன். வழக்கம்போல அவனுடைய புகைப்படம் திரையில் சிரித்தது. ஆனால், இந்த முறை அழைப்பை ஏற்க நிலாவின் விரல்கள் தயங்கின. அவன் யாழினியின் பதிவுகளைத் தேடித் தேடிப் பார்த்தது ஏன்? நிலாவுக்குத் தெரியாமல் அவளைச் சந்திக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? அது மீண்டும் நிலாவின் சந்தேகமா… அல்லது இந்த முறை அர்ஜுன் உண்மையிலேயே எதையோ மறைக்கிறானா? **அடுத்த பாகத்தில்…**