ஒலிபரப்பாகாத காதல்

“அந்த ஒலிநாடாவை மட்டும் அழிச்சிடாதே. அதில் நான் சொல்லாத பதில் இருக்கு.” எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ரேவதி அனுப்பிய முதல் செய்தியைப் படித்த கதிர், அழிப்பதற்காக அடுக்கிவைத்திருந்த ஒலிநாடாக்களிலிருந்து கையை எடுத்தான். வெளியே மழை பெய்தது. மூடப்படவிருந்த ‘கடற்காற்று’ சமூக வானொலி நிலையத்தில், கடிகாரமும் பழைய மின்விசிறியும் மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்தன. முப்பத்திரண்டு வயதான கதிர் அங்கே ஒலிப்பதிவாளன். முப்பது வயதான ரேவதி, பெங்களூரில் ஆவணப்படங்களுக்கு ஒலி வடிவமைத்தாள். ஒருகாலத்தில் இந்தச் சிறிய அறைக்குள் அவர்கள் இருவருடைய எதிர்காலமும் அடங்கியிருந்தது. இப்போது அவள் வருவதற்காகக் கதவைத் திறந்துவைப்பதற்குக்கூட அவன் ஒரு நொடி யோசித்தான். அரை மணி நேரத்தில் ரேவதி வந்தாள். நனைந்த துப்பட்டாவின் நுனியிலிருந்து தரையில் நீர் சொட்டியது. கையில் பழுப்பு நிற உறை. அவள் நெற்றியில் இருந்த சிறிய பொட்டு மட்டும் பழைய நினைவிலிருந்தபடியே இருந்தது. “இன்னைக்கும் மழையில குடை கொண்டுவரலையா?” என்று கேட்டுவிட்டு, கதிர் தன்னுடைய குரலிலிருந்த அக்கறையை உணர்ந்தான். “கொண்டுவந்தேன். பேருந்துல விட்டுட்டேன்.” இருவரும் சிரிக்க முயன்றார்கள். முடியவில்லை. “நாளைக்கு இந்த நிலையம் இருக்காதுன்னு மீனா சொன்னா.” “கட்டடம் இருக்கும். நம்ம சத்தங்கள் இருக்காது. வாடகையைச் சமாளிக்க முடியலை. உபகரணங்களை எடுத்துட்டுப் போறாங்க.” அவள் கையிலிருந்த உறையை மேசையில் வைத்தாள். அதன் ஓரத்தில் பழைய நிகழ்ச்சித் தலைப்பு தெரிந்தது: ‘நாளைக்கு ஒரு கடிதம்’.

எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அந்த நிகழ்ச்சிக்காகக் கேட்பவர்கள் தங்கள் எதிர்காலத்திடம் பேசும் குரல்களை அனுப்பியிருந்தார்கள். மாணவியாக இருந்த ரேவதி தன்னுடைய பதிவையும் செய்திருந்தாள். அதை ஒலிபரப்ப வேண்டாமென்று கடைசி நிமிடத்தில் திரும்ப வாங்கிவிட்டாள். உறைக்குள் ஒலிநாடாவுக்குப் பதிலாக அதன் எழுத்துப் பிரதிதான் இருந்தது. அசல் நிலையத்திலேயே தங்கியிருந்தது. அதே வாரத்தில் அவளுக்கு பெங்களூரில் பயிற்சிப் பணி கிடைத்தது. நான்கு ஆண்டுகளாகக் காதலித்த கதிரிடம் அதைச் சொல்லாமல் புறப்பட்டாள். பின்னர் வந்த ஒரே செய்தியில், “எனக்காகக் காத்திருக்காதே” என்று எழுதியிருந்தாள். அவன் ஒருமுறை அழைத்தான். அவள் எடுக்கவில்லை. இரண்டாவது முறை அவன் அழைக்கவில்லை. அந்த ஒரே அழைப்புக்காக இருவரும் வெவ்வேறு கதைகளைத் தங்களுக்குள் உருவாக்கிக்கொண்டார்கள். அவளுக்கு, அவன் முயற்சிக்கவில்லை. அவனுக்கு, அவள் தன்னை வேண்டாமென்றாள். “நான் உனக்குக் கொடுக்க வேண்டிய பதிலை, எனக்கே பேசிப் பதிவு பண்ணியிருக்கேன்,” என்றாள் ரேவதி. கதிர் ஒலிநாடாவை எடுத்துக் காட்டினான். ஓரத்தில் நீல மையால் அவள் வரைந்திருந்த சிறிய அலை இன்னும் இருந்தது. “இதை நீ கேட்டிருக்கியா?” “இல்லை. ஒலிபரப்ப அனுமதி இல்லைன்னு நீ எழுதிக் கொடுத்திருந்தியே.” அவள் அவனைப் பார்த்தாள். எட்டு ஆண்டுகளாகத் தன்னைப் பற்றிய மிக மோசமான முடிவை அவன் எடுத்திருப்பான் என்று பயந்திருந்தாள். அவனோ, அவள் போட்டிருந்த ஒரு சிறிய எல்லையைக்கூடக் கடக்காமல் இருந்தான்.

பழைய கருவியின் பொத்தானை ரேவதியே அழுத்தினாள். முதலில் மெல்லிய இரைச்சல். பிறகு இருபத்திரண்டு வயதான அவளுடைய குரல். “வருங்கால ரேவதி… நீ இன்னும் எல்லாருக்கும் நல்ல பொண்ணா இருக்க முயற்சி பண்ணிட்டு இருக்கியா?” இன்றைய ரேவதி கண்களை மூடிக்கொண்டாள். “கதிர் அடுத்த வருஷம் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு கேட்டான். எனக்கு அவனைப் பிடிக்கும். ஆனா இந்த ஊரைத் தாண்டி வேலை பார்க்கவும் ஆசை. ரெண்டையும் கேட்டா பேராசைக்காரின்னு நினைப்பாங்களோன்னு பயமா இருக்கு.” கதிர் மேசையின் விளிம்பைப் பிடித்திருந்த விரல்களைத் தளர்த்தினான். பதிவு தொடர்ந்தது. “அவன் அப்படிச் சொல்லவே இல்லை. நான்தான் அவன் சார்பாகப் பதில் சொல்லிக்கிறேன். ‘நீ போ’ன்னு சொன்னா அவனுக்கு நான் முக்கியமில்லையோன்னு தோணும். ‘இரு’ன்னு சொன்னா என்னைக் கட்டுப்படுத்துறான்னு கோபம் வரும். எந்தப் பதிலுக்கும் அவனுக்கு நியாயம் செய்ய நான் தயாரா இல்லை.” கருவி சுழன்றது. அவளுடைய இளைய குரல் நடுங்கியது. “நாளைக்கு நேர்ல சொல்லணும். காதலை வேண்டாம்னு சொல்லலை. என் வாழ்க்கையை நானும் தேர்ந்தெடுக்கணும்னு சொல்லணும்.” பதிவு முடிந்தது. அன்று சொல்ல நினைத்ததை அவள் சொல்லவே இல்லை. கதிர் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு, “என்னை விட்டுப் போனதுக்குக் காரணம் வேலைன்னு நினைச்சேன். இப்ப புரியுது. என்னோட பதிலைக் கேட்கவே நீ பயந்திருக்க,” என்றான். “பயம் இருந்தது. ஆனா அது உன்னை அப்படிக் காயப்படுத்தினதுக்கு நியாயம் இல்லை.” அவள் அவனிடம் மன்னிப்பு கேட்டாள். அவன் உடனே ‘பரவாயில்லை’ என்று சொல்லவில்லை. இந்த முறை அவள் அந்த அமைதியிலிருந்து ஓடவில்லை.

மழை நின்றதும் இருவரும் மொட்டைமாடிக்குச் சென்றார்கள். தூரத்தில் கடலின் கருமை தெரிந்தது. நிலையத்தின் ஆண்டெனா கம்பியில் தங்கியிருந்த நீர்த்துளிகள் தெருவிளக்கில் மின்னின. “எட்டு வருஷமும் எனக்காகக் காத்திருந்தியா?” என்று கேட்க வந்த ரேவதி நிறுத்திக்கொண்டாள். கதிர் அவள் முகத்தைப் புரிந்துகொண்டான். “என் வாழ்க்கை அங்கேயே நின்னுடலை. வேலையை மாத்தினேன். அம்மாவைக் கவனிச்சேன். இன்னொரு உறவும் வந்தது. அது வேறு காரணங்களால முடிஞ்சது.” “நீ சந்தோஷமா இருந்திருக்கணும்னுதான் நினைக்கிறேன்,” என்றாள் அவள். அது சொல்லும்போது வலித்தாலும் உண்மையாக இருந்தது. “நீ?” “நான் நினைச்ச வேலை கிடைச்சது. ஆனா கஷ்டமான விஷயங்களைப் பேசாம ஓடுற பழக்கம் மட்டும் வேலையிலயும் தொடர்ந்தது. அதை மாத்தக் கத்துக்கிட்டிருக்கேன்.” கதிர் கடலைப் பார்த்தான். “நீ இப்ப திரும்பி வந்தது பழைய காதலைத் திருப்பிக் கேட்கவா?” “முதல்ல பழைய தவறுக்குப் பொறுப்பேற்க. அப்புறம்… உனக்கு விருப்பமிருந்தா, இப்ப இருக்கிற உன்னைத் தெரிஞ்சுக்க.” அவன் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான். இப்போது அவள் கண்களில் பதிலைத் திணிக்கும் அவசரம் இல்லை. “நாளைக்குக் காலையில தேநீர் குடிக்கலாம்,” என்றான். அவள் மெதுவாகச் சிரித்தாள். அது மன்னிப்புக்கான சான்றிதழ் இல்லை. ஆனால் பூட்டப்படாத ஒரு கதவு.

விடியற்காலையில் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு கதிர் இரண்டு தேநீர்க் கோப்பைகளுடன் வந்தான். ரேவதியின் அருகில் சிறிய பயணப்பெட்டி இருந்தது. “இந்த முறை சொல்லிட்டுப் போறேன்,” என்றாள். “பெங்களூர்ல செவ்வாய்க்கிழமை வேலை இருக்கு. இன்னும் மூணு வாரத்துல திரும்ப வருவேன். அப்ப உன்னைச் சந்திக்கலாமா?” “சந்திக்கலாம். அதுக்கு முன்னாடி ஞாயிறு பேசலாம். எனக்கு இரவு ஏழு மணிக்கு வேலை முடியும்.” அவள் கைப்பேசியில் நேரத்தைக் குறித்துக்கொண்டாள். ஒரு காலத்தில் ‘எப்பவும் உன்னோட இருப்பேன்’ என்று எளிதாகச் சொன்னவர்கள், இப்போது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கான வாக்குறுதியை கவனமாகக் கொடுத்தார்கள். “ஒலிநாடா?” என்று கேட்டாள். “உன் பையில இருக்கு. அது உன்னுடைய குரல்.” பேருந்து வந்தது. படியில் ஏறியவள் திரும்பினாள். “கதிர்… அன்னைக்கு நீ என்ன பதில் சொல்லியிருப்ப?” அவன் சிறிது யோசித்தான். “அன்னைக்கு என்ன சொல்லியிருப்பேன்னு தெரியலை. இன்னைக்கு சொல்றேன். நீ போகலாம், ரேவதி. நாம பேசிக்கிட்டே இருக்கலாம்.” அவள் ஜன்னலோரம் அமர்ந்ததும் அவனிடமிருந்து செய்தி வந்தது. “குடையை எடுத்துக்கோ.” இந்த முறை அவள் பதில் எழுதத் தாமதிக்கவில்லை. “எடுத்துட்டேன். ஞாயிறு ஏழு மணிக்கு.”