திரையில் இருந்தவன் அவன் இல்லை

“இந்தக் காணொளியை உன் அம்மாவுக்கு அனுப்பட்டுமா… இல்லையெனில் மூன்று லட்சம் அனுப்புகிறாயா?” இரவு 11.47. கீர்த்தனாவின் கைப்பேசித் திரையில் வெற்றியின் முகம் இருந்தது. ஆனால் அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனுடையவை அல்ல என்று நம்புவதற்கு, அவளிடம் அப்போது காதலைத் தவிர வேறு ஆதாரம் இல்லை. காணொளியில் ஒரு நகைக்கடையின் மூலையில் வெற்றி நின்றிருந்தான். “கீர்த்தனா என்னை முழுசா நம்புறா. கல்யாணம் முடிஞ்சதும் அவள் பெயர்ல இருக்கிற வீட்டை விற்க வச்சிடலாம். அதுவரைக்கும் நல்லவனா நடிக்கணும்.” அவனுடைய குரல். அவனுடைய சிரிப்பு. பேசும்போது இடது புருவத்தை உயர்த்தும் பழக்கம்கூட இருந்தது. மூன்று வாரங்களில் அவர்களுடைய நிச்சயதார்த்தம். பாட்டி விட்டுச் சென்ற வீட்டைப் புதுப்பிக்க இருவரும் சேர்ந்து திட்டமிட்டிருந்தார்கள். அந்த வீடு பற்றிய விபரம் குடும்பத்தினருக்கு வெளியே யாருக்கும் தெரியாது. கீர்த்தனா காணொளியை மீண்டும் இயக்கவில்லை. வெற்றிக்கு ஒரே ஒரு செய்தி அனுப்பினாள். “இப்பவே என் வீட்டுக்கு வா.” பதினைந்து நிமிடங்களில் கதவு மணி ஒலித்தது. மழையில் நனைந்த சட்டையுடன் வெற்றி நின்றான். அவள் கதவைத் திறந்தாள்; உள்ளே வரச் சொல்லவில்லை. “என்னாச்சு?” கீர்த்தனா கைப்பேசியை அவனிடம் நீட்டினாள்.

வெற்றி முழுக் காணொளியையும் இரண்டு முறை பார்த்தான். முதல் முறை அவன் முகம் வெளிறியது. இரண்டாவது முறை, காணொளியை நிறுத்தி நிறுத்திப் பார்த்தான். “இது என் முகம். குரலும் என்னோடதுதான்,” என்றான். “அதை நான் பார்த்துட்டேன்.” “ஆனா இதை நான் பேசலை.” “நீ ஒரு காணொளி எடிட்டர், வெற்றி. இதைப் பொய்யாக்கத் தெரிஞ்ச ஒரே ஆள் நீயாகவும் இருக்கலாம்.” அந்தக் கேள்வி அவனைத் தாக்கியது. இருந்தாலும் அவன் கோபப்படவில்லை. “அப்படிச் சந்தேகப்பட உனக்கு உரிமை இருக்கு. ஆனா இதை நீக்காதே. எனக்கு அனுப்பவும் வேண்டாம். முதல்ல இங்கேயே பார்க்கலாம்.” மேசையில் மடிக்கணினியைத் திறந்து, கைப்பேசியை அருகில் வைத்தான். காணொளியின் பன்னிரண்டாவது வினாடியில் பின்னால் இருந்த சுவர் கடிகாரத்தைச் சுட்டினான். வினாடி முள் நகரவே இல்லை. அவன் “வீடு” என்று சொல்லும்போது உதடுகள் ஒரு நொடி தாமதமாக அசைந்தன. சட்டையின் வலது பக்கத்தில் இருக்க வேண்டிய சிறிய கிழிசல் இடது பக்கத்தில் இருந்தது. “பழைய நேர்காணல் வீடியோவைத் திருப்பிப் போட்டிருக்காங்க,” என்றான். “வீட்டைப் பற்றிய விபரம்?” அதற்கு அவனிடம் பதில் இல்லை. அப்போது தெரியாத எண்ணிலிருந்து அடுத்த செய்தி வந்தது. “காலை எட்டு மணிக்குள் பணம். இல்லையெனில் இரண்டு குடும்பத்துக்கும் காணொளி.” கீர்த்தனா வெற்றியின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவனுடைய பயம் காணொளி வெளியேறிவிடுமோ என்பதற்காக மட்டும் இல்லை என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. “நீ என்கிட்ட இன்னும் ஏதாவது மறைக்கிறியா?” வெற்றி பதில் சொல்லவில்லை.

மறுநாள் காலை அவர்கள் நகரின் இணையக் குற்றப் புகார் உதவி மையத்தில் இருந்தார்கள். ஆய்வாளர் லட்சுமி, செய்திகளையும் எண்ணையும் சேமித்து வைத்துக்கொண்டு, “பணம் அனுப்பாதது சரி. இந்தக் காணொளியை யாருக்கும் முன்னோக்கி அனுப்பாதீங்க,” என்றார். “இந்த வீட்டைப் பற்றிய தகவல் அவங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று கீர்த்தனா கேட்டாள். “நீங்கள் சமீபத்தில் திருமண சேவைக்காக ஆவணங்கள் ஏதாவது பதிவேற்றினீங்களா?” ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு அழைப்பிதழ் வடிவமைக்கும் நிறுவனத்தின் படிவத்தில் முகவரி, குடும்ப விவரம், புகைப்படங்கள் அனைத்தையும் கொடுத்திருந்தார்கள். அந்த நிறுவனத்தின் பகிரப்பட்ட கோப்புறை பாதுகாப்பின்றி இருந்ததைப் பற்றிய புகார்கள் ஏற்கெனவே வந்திருந்தன. லட்சுமி இருவரையும் பார்த்தார். “உங்களில் வேறு யாருக்காவது இதே மாதிரி குரல் பதிவு அல்லது காணொளி வந்ததா?” வெற்றியின் விரல்கள் ஒன்றோடொன்று இறுகின. “நாலு நாளுக்கு முன்னாடி எனக்கு ஒரு குரல் பதிவு வந்தது.” கீர்த்தனா அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவன் கைப்பேசியில் பாதுகாத்திருந்த பதிவை இயக்கினான். அது கீர்த்தனாவின் குரலில் பேசுகிறது: “நிச்சயதார்த்தம் முடிஞ்சதும் சிங்கப்பூர் வேலைக்குப் போயிடுவேன். வெற்றியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது அவனுடைய சினிமா தொடர்புகளுக்காகத்தான்.” கீர்த்தனாவுக்குக் கோபம் வந்தது. அந்தப் பொய்க்காக அல்ல; அதை நான்கு நாட்கள் அவன் தனியாகச் சுமந்ததற்காக. “என்கிட்ட ஏன் சொல்லலை?” “ஒரு நிமிஷமாவது அதை நம்பினேன்னு சொன்னா, நீ உடைஞ்சிடுவியோன்னு பயந்தேன்.” “சொல்லாம இருந்ததால் நான் இப்ப இன்னும் அதிகமா உடைஞ்சிருக்கேன்.” லட்சுமி மெதுவாகச் சொன்னார். “போலி குரலும் முகமும் உறவை உடைக்காது. அதை மறைத்து ஒவ்வொருவரும் தனியாக முடிவு எடுப்பதுதான் உடைக்கும்.”

மாலை அவர்கள் கீர்த்தனாவின் வீட்டுமாடியில் அமர்ந்திருந்தார்கள். வெற்றி தனது மின்னஞ்சலைக் காட்டினான். குரல் பதிவு வந்த அன்றே அதைத் தனக்கே அனுப்பி, நேரத்தையும் எண்ணையும் பதிவு செய்திருந்தான். புகார் எழுதத் தொடங்கி, கீர்த்தனாவிடம் சொல்லத் தயங்கியதால் வரைவு நிலையிலேயே விட்டிருந்தான். “நான் உன்னைச் சந்தேகிக்கலைன்னு சொல்ல மாட்டேன்,” என்றான். “சில நிமிஷம் சந்தேகப்பட்டேன். அப்புறம் அது உன் குரலா இருந்தாலும், உன் சொற்கள் இல்லைன்னு புரிஞ்சது.” கீர்த்தனா நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். “நானும் நேத்து உன்னை உடனே குற்றவாளி ஆக்கலை. ஆனா நீ கதவுக்கு வர்ற வரைக்கும், நம்ம வாழ்க்கை முழுக்க வேற மாதிரி தெரிஞ்சது.” “அந்தப் பயத்தை நீ தனியா தாங்க வேண்டியிருந்தது.” “நீயும் நாலு நாள் தனியா தாங்கியிருக்க.” அவர்கள் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டார்கள். ஒருவரை ஒருவர் நம்பியதற்காக அல்ல; பயத்தை மறைத்து பாதுகாப்பதாக நினைத்ததற்காக. அன்று இரவே அழைப்பிதழ் நிறுவனத்திலிருந்து எச்சரிக்கை வந்தது. அதே கோப்புறையிலிருந்த தகவலைப் பயன்படுத்தி இன்னும் மூன்று ஜோடிகளிடம் பணம் கேட்டிருந்தார்கள். காவல்துறை அந்த எண்ணின் பணப் பரிவர்த்தனைத் தடத்தைப் பின்தொடரத் தொடங்கியது. இப்போது அவர்களுக்கு எதிரி யார் என்பது முழுமையாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவர்களின் உறவில் உண்மை எங்கே இருக்கிறது என்பது தெரிந்துவிட்டது.

அடுத்த நாள் விடியற்காலையில் இருவரும் கடற்கரையில் நடந்தார்கள். திருமணத் தேதியை மாற்றவில்லை. அதே நேரத்தில் பெரிய சத்தியங்களையும் செய்யவில்லை. அவர்கள் மூன்று சிறிய விதிகளை மட்டும் எழுதிக்கொண்டார்கள். சந்தேகமான செய்தி வந்தால், பத்து நிமிடங்களுக்குள் பகிர வேண்டும். நம்பிக்கை என்ற பெயரில் ஒருவரின் கடவுச்சொல்லை மற்றவர் கேட்கக் கூடாது. கோபம் இருந்தாலும், ஆதாரம் பார்க்காமல் தீர்ப்பு சொல்லக் கூடாது. கீர்த்தனா தனது கைப்பேசியை வெற்றியிடம் கொடுத்தாள். “அந்தக் காணொளியை நீயே அழிச்சிடு.” அவன் அதை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அவளிடம் கொடுத்தான். “இப்ப வேண்டாம். புகாருக்கு அது ஆதாரம். பயமுறுத்திய விஷயத்தை அழிக்கிறதால பயம் போகாது.” கீர்த்தனா சிரித்தாள். “அப்போ அதை பார்த்த ஒவ்வொரு முறையும்?” “திரையில் இருக்கிற முகத்தைவிட, என் முன்னாடி இருக்கிற மனிதன்கிட்ட கேட்ப.” அவள் அவனுடைய கையைப் பிடிக்கவில்லை. அவன் தோளில் சாயவும் இல்லை. இருவரும் அருகருகே நடந்தார்கள்—ஒருவருக்கொருவர் நிரூபிக்க வேண்டிய காதலர்களாக அல்ல; உண்மையை ஒன்றாகச் சரிபார்க்கத் தெரிந்த துணைகளாக. சூரியன் எழும்பும்போது கீர்த்தனா சொன்னாள்: “உன்னை நம்புறதுன்னா, நான் பார்த்ததை மறுக்கிறது இல்லை. நான் பார்த்ததை உன்னோட சேர்ந்து புரிஞ்சுக்கிறது.” வெற்றி பதில் சொல்லவில்லை. அவள் கைப்பேசியில் காலை ஒளி பிரதிபலித்தது. திரையில் இருந்த பொய்முகம் மங்கியது; அருகில் நடந்த உண்மையான மனிதன் மட்டும் தெளிவாகத் தெரிந்தான்.